ضمیر ناخودآگاهی که Dolores Cannon و تسهیل گران روش QHHT با آن ارتباط برقرار کردند، با آن چیزی که روان‌شناسان و پزشکان معمولاً به عنوان «ناخودآگاه» می‌شناسند، تفاوت زیادی دارد.

دلورس در سال‌های اولیه کارش متوجه شد که با استفاده از روش خاصی که برای ورود به حالت هیپنوتیزم به کار می‌برد، در واقع با بخشی از آگاهی فرد ارتباط می‌گیرد که اگرچه جزئی از اوست، اما از سطح ذهن آگاه او (همان بخشی که در زندگی روزمره از آن استفاده می‌کنیم) فراتر و بالاتر قرار دارد.

او نام «ضمیر ناخودآگاه» را برای این بخش انتخاب کرد، اما در طول تاریخ، ادیان و معلمان معنوی نام‌های مختلفی برای این جنبه عمیق‌تر از وجود انسان به کار برده‌اند؛ مانند «خود برتر»، «روح کل»، «هوش کیهانی» یا «آگاهی برتر».

به گفته دلورس، این بخش از وجود ما اهمیتی نمی‌دهد که چه نامی روی آن بگذاریم؛ فقط «هست» و آماده است با افرادی که نیت پاک و قلب صادق دارند، همکاری کند.

ضمیر ناخودآگاه به گفته این روش، همه‌چیز را درباره فرد و زندگی فعلی او می‌داند. بنابراین یکی از اولین کارهایی که درمانگر QHHT انجام می‌دهد این است که سوال‌های فرد درباره زندگی‌اش را از ضمیر ناخودآگاه می‌پرسد. دریافت این اطلاعات می‌تواند به فرد آرامش، حمایت و درک عمیق‌تری از بخش‌های مختلف زندگی‌اش بدهد. البته گفته می‌شود که این بخش فقط اطلاعاتی را در اختیار فرد می‌گذارد که در آن زمان برای او مناسب و مفید باشد.

تجربه افراد از هیپنوتیزم متفاوت است. برخی افراد به سطوح عمیق تری وارد می شوند و برخی در مراحل  سطحی تر باقی می مانند اما در هر صورت این جلسات موثر و مفید هستند. لازم است این جلسه با قلبی باز و بدون انتظار خاصی دریافت شود تا بهترین نتیجه خاصل شود.